εκρήξεις

Πριν λίγο νομιζα ότι θα εκραγώ. Στο 54τ.μ. σπίτι μου ήταν 15 ατομα, 5 από αυτά παιδιά και όλοι απρόσκλητοι. Γιατι αυτό ήταν πραγματικά. Απρόσκλητοι. Βρισκόμουν στο δευτερόλεπτο εκείνο πού η έκρηξη ήταν έτοιμη να γίνει. Να ουρλιάξω φύγετε όλοι ή σκάστε, ένα από τα δύο. Με απρόβλεπτες και ανεπανόρθωτες συνέπειες. Κρατήθηκα. Πήγα στην κρεββατοκάμαρα, έκλεισα την πόρτα και τα φώτα και τη στιγμή που είχαν αρχίσει να κοιλούν τα πρώτα δάκρυα θυμήθηκα. θυμήθηκα τούτη εδώ τη σελίδα. θυμήθηκα ότι γιαυτό το έφτιαξα αυτό εδώ το παράθυρο, για να ξεσπάω. Και ξέσπασα, χωρίς συνέπειες. Γιατί τελικά αυτό που δεν αντέχω είναι οι συνέπειες. Η εκρηξή μου θα ήταν μη ελεγχόμενη.Κάτι σαν ατομική βόμβα. Τους ακούω που ησύχασαν. Πρέπει να είναι λιγότερα άτομα τώρα. Κατάλαβαν. Θα επρεπε να χαρώ γιαυτό, να νιώσω καλά, ότι με καταλαβαίνουν και άλλα τέτοια ωραία συναισθήματα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Σήμερα είμαι κακιά και αχάριστη. Η αντίστροφη μέτρηση σταμάτησε. Η έκρηξη ακυρώθηκε!