Γιατί?

Και εκεί που κάθεσαι και σκας για τα μικρά, τα καθημερινά, τα ανούσια, ακούς ειδήσεις και μαθαίνεις ότι για μία ακόμη φορά χριστουγεννιάτικα το Ισραήλ επιτίθεται στη λωρίδα της Γάζας. Και τότε όλα αυτά για τα οποία γκρινιάζεις γίνονται όλα αυτά που δίνουν νόημα και ουσία, όλα αυτά που σε κάνουν να καταλάβεις ότι είσαι καλά - πολύ καλά - πάρα πολύ καλά.
Ναι είναι ο πόλεμος αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι ο πόλεμος αυτό για το οποίο δεν μπορώ να ακούω, είναι ο πόλεμος αυτό για το οποίο ότι και να γράψω, ότι και να πω δεν μπορώ να ξεσπάσω.
Γιατί ο πόλεμος είναι αυτό που άλλοι αποφασίζουν για τον αν θα ζήσεις, άλλοι αποφασίζουν για το αν ακρωτηριαστείς για το αν θα χάσεις δικούς σου για το αν καταστραφεί το σπίτι σου. Είναι άλλοι και είναι άνθρωποι. Δεν είναι στοιχεία της φύσης, δεν είναι ο Θεός. Είναι άνθρωποι που υποτίθεται ότι πονάνε όπως πονάς και εσύ, που έχουν συναισθήματα όπως και εσύ, που κλαίνε και γελάνε όπως και εσύ. Και όμως αυτοί οι άνθρωποι κάνουν πόλεμο.
Θύμαστε την ιστορία του Σκρουντζ με τα τρία πνεύματα που του εμφανίστηκαν και τον έκαναν καλό άνθρωπο? Γιατί να είναι μόνο παραμύθι? Γιατί αυτοί οι άνθρωποι που κάνουν πολέμους να μην είναι ΑΝΘΡΩΠΟΙ? γιατί? γιατί? γιατί?

εκρήξεις

Πριν λίγο νομιζα ότι θα εκραγώ. Στο 54τ.μ. σπίτι μου ήταν 15 ατομα, 5 από αυτά παιδιά και όλοι απρόσκλητοι. Γιατι αυτό ήταν πραγματικά. Απρόσκλητοι. Βρισκόμουν στο δευτερόλεπτο εκείνο πού η έκρηξη ήταν έτοιμη να γίνει. Να ουρλιάξω φύγετε όλοι ή σκάστε, ένα από τα δύο. Με απρόβλεπτες και ανεπανόρθωτες συνέπειες. Κρατήθηκα. Πήγα στην κρεββατοκάμαρα, έκλεισα την πόρτα και τα φώτα και τη στιγμή που είχαν αρχίσει να κοιλούν τα πρώτα δάκρυα θυμήθηκα. θυμήθηκα τούτη εδώ τη σελίδα. θυμήθηκα ότι γιαυτό το έφτιαξα αυτό εδώ το παράθυρο, για να ξεσπάω. Και ξέσπασα, χωρίς συνέπειες. Γιατί τελικά αυτό που δεν αντέχω είναι οι συνέπειες. Η εκρηξή μου θα ήταν μη ελεγχόμενη.Κάτι σαν ατομική βόμβα. Τους ακούω που ησύχασαν. Πρέπει να είναι λιγότερα άτομα τώρα. Κατάλαβαν. Θα επρεπε να χαρώ γιαυτό, να νιώσω καλά, ότι με καταλαβαίνουν και άλλα τέτοια ωραία συναισθήματα. ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ. Σήμερα είμαι κακιά και αχάριστη. Η αντίστροφη μέτρηση σταμάτησε. Η έκρηξη ακυρώθηκε!

Χριστουγεννιάτικα Ξεσπάσματα

Τα ξεσπάσματα δεν είναι απαραίτητα βίαια. Ούτε απαραίτητα καταστροφικά. Ειδικά τα χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα είναι .. διαφορετικά...

Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα α'
ψωνίζουμε ψωνίζουμε ψωνίζουμε
Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα β'
μαγειρεύουμε μαγειρεύουμε μαγειρεύουμε
Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα γ'
τρώμε τρώμε τρώμε
Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα δ'
πίνουμε πίνουμε πίνουμε
Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα ε'
παιζουμε χαρτιά, λόττο, πρότο, τζόκερ, λαχεία κλπ κλπ
Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα στ'
συναντάμε κόσμο, πολύ κόσμο, πάρα πολύ κόσμο (συγγενείς, φίλους, κουμπάρους, συμπεθέρους...)
Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα ζ'
ενίοτε ταξιδεύουμε ταξιδεύουμε ταξιδεύουμε
Χριστουγεννιάτικα ξεσπάσματα η'
μελαγχολούμε μελαγχολούμε μελαγχολούμε

η ιεράρχιση των ξεσπασμάτων είναι υποκειμενική και σίγουρα δεν ταιριάζουν σε όλους όλες οι περιπτώσεις.

Εγώ για κάποιο λόγο τα κάνω όλα τα παραπάνω ξεσπάσματα. Κάθε χρόνο. Εδώ και πολλά χρόνια. Φέτος για πρώτη φόρα προσπάθησα να καταλάβω την αιτία. Και την βρήκα.
Πρίν 9 χρόνια πέρασα τα χειρότερα Χριστούγεννα της ζωής μου. Εκείνη την χρονιά είχα χάσει σε τροχαίο δύο από τα πιό αγαπημένα μου πρόσωπα. Μία αγαπημένη φίλη στις 10 Μαίου και μία νέα και αγαπημένη θεία στις 11 Δεκεμβρίου. Ο αγαπημένος μου ξάδελφος ήταν βαριά τραυματισμένος. Ο πατέρας του το ίδιο. Έκτοτε έχω την ανάγκη να χορτάσω τα απλά φυσιολογικά γλυκά γεμάτα χριστούγεννα που μου τυχαίνουν γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως θα είναι τα επόμενα.
Έξω έχει ήλιο και παγωνιά. Από το παράθυρο του γραφείου μου βλέπω τα καταγάλανα νερά μιας λίμνης και στο βάθος χιονισμένες βουνοκορφές. Από το πρωί έρχονται συνέχεια παιδάκια για τα κάλαντα.
Ε ναι λοιπόν. Έτσι θα ξεσπάσω και φέτος. Απολαμβάνοντας τα Χριστούγεννα.

Να ξεσπά κανείς ή να μη ξεσπά

Να ξεσπά κανείς ή να μη ξεσπά; ιδού η απορία φίλοι μου. Με αυτό το θεμελιώδες ερώτημα για τη ζωή κανω τη γνωριμία μου μαζί σας.
Να ξεσπάς για τον μλκ τον προϊστάμενο μου σου τη λέει πρωί πρωί;
για τον ηλίθιο οδηγό που παραλίγο να σε τρακάρει;
για τον γκόμενο που έχει παράπονα ότι του τα σπας;
για τους γονείς που γκρινιάζουν;
για τον συνάδελφο που σου λέει ότι είσαι γυναίκα και για αυτό γκρινιάζεις κάθε φορά που διαφωνείς;
για τη γειτόνισσα που σε παρακολουθεί πίσω από τις γρίλλιες;
ή γιατί όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε μία μόνο ώρα από τις 7 έως τις 8 το πρωί;

Να ξεσπάς γιατί κάποιο παιδί δολοφονείται;
γιατί η δικαιοσύνη είναι τυφλή, μουγκή, κουφή;
γιατί τα ΜΑΤ δέρνουν;
γιατί οι πολιτικοί μέσα σε τέτοιο πανικό προσπαθούν μόνο να μαζέψουν ψήφους; (τι κάνεις γιάννη;-κουκιά σπέρνω)
για τους ανθρώπους που σπάνε και καίνε την Αθήνα;(έχω αλλεργία στις λέξεις κουκουλοφόροι, γνωστοί-άγνωστοι μετά από τόσες φορές που τις άκουσα αυτές τις μέρες)
για τους δημοσιογράφους που ανάλογα με τη γραμμή που τους δίνουν 2-3 μεγαλοεκδότες εντέχνως και ατέχνως καθοδηγούν την κοινή γνώμη;
για τους γιατρούς στα νοσοκομεία που αν δεν πέσει φακελάκι ή αν δεν έχεις γνωστό σε βάζουν στα αζήτητα;
Και αν ξεσπάς για τα πρώτα, τα μικρά τα καθημερινά, αν θέλεις να τα σπάσεις όλα ένα άσχημο πρωινό σαν το σημερινό το δικό μου τι θα κάνεις για τα δεύτερα, τα σημαντικά αυτα που αφορούν όχι μόνο την πάρτη σου αλλά τους πολλούς;
είναι δυνατόν να μη ξεσπάσεις και να μη τα σπάσεις;