Να ξεσπά κανείς ή να μη ξεσπά

Να ξεσπά κανείς ή να μη ξεσπά; ιδού η απορία φίλοι μου. Με αυτό το θεμελιώδες ερώτημα για τη ζωή κανω τη γνωριμία μου μαζί σας.
Να ξεσπάς για τον μλκ τον προϊστάμενο μου σου τη λέει πρωί πρωί;
για τον ηλίθιο οδηγό που παραλίγο να σε τρακάρει;
για τον γκόμενο που έχει παράπονα ότι του τα σπας;
για τους γονείς που γκρινιάζουν;
για τον συνάδελφο που σου λέει ότι είσαι γυναίκα και για αυτό γκρινιάζεις κάθε φορά που διαφωνείς;
για τη γειτόνισσα που σε παρακολουθεί πίσω από τις γρίλλιες;
ή γιατί όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε μία μόνο ώρα από τις 7 έως τις 8 το πρωί;

Να ξεσπάς γιατί κάποιο παιδί δολοφονείται;
γιατί η δικαιοσύνη είναι τυφλή, μουγκή, κουφή;
γιατί τα ΜΑΤ δέρνουν;
γιατί οι πολιτικοί μέσα σε τέτοιο πανικό προσπαθούν μόνο να μαζέψουν ψήφους; (τι κάνεις γιάννη;-κουκιά σπέρνω)
για τους ανθρώπους που σπάνε και καίνε την Αθήνα;(έχω αλλεργία στις λέξεις κουκουλοφόροι, γνωστοί-άγνωστοι μετά από τόσες φορές που τις άκουσα αυτές τις μέρες)
για τους δημοσιογράφους που ανάλογα με τη γραμμή που τους δίνουν 2-3 μεγαλοεκδότες εντέχνως και ατέχνως καθοδηγούν την κοινή γνώμη;
για τους γιατρούς στα νοσοκομεία που αν δεν πέσει φακελάκι ή αν δεν έχεις γνωστό σε βάζουν στα αζήτητα;
Και αν ξεσπάς για τα πρώτα, τα μικρά τα καθημερινά, αν θέλεις να τα σπάσεις όλα ένα άσχημο πρωινό σαν το σημερινό το δικό μου τι θα κάνεις για τα δεύτερα, τα σημαντικά αυτα που αφορούν όχι μόνο την πάρτη σου αλλά τους πολλούς;
είναι δυνατόν να μη ξεσπάσεις και να μη τα σπάσεις;