Αναμνήσεις

Προχθές βρήκα ένα κουτί με παλιά βιβλία που είχα όταν ήμουν παιδί. Τα έβαλα όλα σε ένα σάκο και τα έδωσα στα ανήψια μου. Ευτυχώς οι ανηψιές μου (11 και 13 ετών) ενθουσιάστηκαν με το αναπάντεχο δώρο. Ο ανηψιός μου (15άχρονος) δεν συγκινήθηκε και πολύ, γεγονός που βρήκα αναμενόμενο. Τα περισσότερα βιβλία ήταν των εκδόσεων «Άγκυρα». Δεν ξέρω αν τα θυμάστε. Ήταν αυτά με τα σκληρά πολύχρωμα εξώφυλλα. Στο πλάι είχαν αρίθμηση και όπως τα βάζαμε όλα μαζί στη βιβλιοθήκη με τη σειρά, σημειώναμε ποια μας λείπουν για να τα ζητήσουμε σαν δώρο στα επόμενα γεννέθλια ή τα Χριστούγεννα. Η σειρά δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αλλά στις αρχές του γυμνασίου είχαμε αρκετά. Θυμάμαι μερικά όπως «Η Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς», «Η Πολυάννα παντρεύεται», «Το νησί των θησαυρών», «η Μελωδία της Ευτυχίας», «Ντάλια η μικρή μαύρη βασιλοπούλα» και τόσα άλλα. Το τελευταίο το θυμάμαι περισσότερο από όλα και πάντα με ένα σφίξιμο στην καρδιά. Γιατί; Να η ιστορία.

Είχα ένα παππού (δεν ζει πια) που ανάμεσα στα διάφορα ελαττώματά του είχε και το να δείχνει έντονα σε ποιον είχε αδυναμία. Σε πιο παιδί του, σε πιο εγγόνι του, χωρίς να νοιάζεται ή να σκέφτεται πως ένιωθαν οι υπόλοιποι που εισέπρατταν αυτόν τον διαχωρισμό. Από την δική μου οικογένεια είχε αδυναμία στην μεγάλη μου αδελφή. Την έπαιρνε συνέχεια αγκαλιά, και της έλεγε συνέχεια πόσο καταπληκτική είναι και φυσικά της έπαιρνε συνέχεια δώρα, μόνο σε εκείνη, ενώ σε εμένα και τον αδελφό μου τίποτε απολύτως. Οι γονείς μας γνωρίζοντας την ‘αναποδιά’ του έτρεχαν κρυφά αγοράζοντας εκείνοι μικροδωράκια να καλύψουν το κενό. Μέχρι που έγινα 6 χρονών και ήταν αδύνατο πλέον να με ξεγελάνε. Βέβαια το είχα καταλάβει από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου. Ο αδελφός μου, μικρότερος κατά 2 χρόνια, δεν είχε καταλάβει τίποτε. Ο παππούς είχε αδυναμία στα βιβλία και έτσι ανάμεσα στα δώρα του προς την αδελφή μου ήταν και πάρα πολλά βιβλία.

Εκείνο το καλοκαίρι (τον παππού τον βλέπαμε μόνο το καλοκαίρι που πηγαίναμε για διακοπές) οι γονείς μας έφτασαν στα όριά τους. Όπως έμαθα όταν μεγάλωσα από τη μητέρα μου, ένα απόγευμα ο παππούς γύρισε σπίτι με ένα ακόμη δώρο για την αδελφή μου φωνάζοντας «κοίτα τι σου έφερα». Η μητέρα μου τότε έξαλλη του είπε ότι εκείνη είχε τρία παιδιά και όχι ένα και ότι αν συνέχιζε να ξεχωρίζει έτσι τη μεγάλη της κόρη χωρίς να προσπαθεί ούτε καν να το κρύψει, θα μας έπαιρνε και θα γυρνούσε στην Αθήνα και δεν θα πηγαίναμε ποτέ ξανά για διακοπές. Ο παππούς τότε έφυγε από το σπίτι χωρίς να απαντήσει και γύρισε μετά από λίγο κρατώντας στα χέρια του δύο βιβλία και ένα αυτοκινητάκι. Το ένα βιβλίο ήταν «Η Ντάλια η μικρή μαύρη βασιλοπούλα». Ήταν το πρώτο μου δώρο από τον παππού. Μόλις είχα τελειώσει την 1η δημοτικού και δεν μπορούσα να διαβάσω ένα κανονικό μυθιστόρημα, αλλά πέρασα όλο το καλοκαίρι κρατώντας αυτό το βιβλίο στην αγκαλιά μου και προσπαθώντας να το διαβάσω. Το έπαιρνα αγκαλιά ακόμη και για να κοιμηθώ. Και μεγαλώνοντας το διάβασα καμιά εικοσαριά φορές. Ακόμη θυμάμαι τη χαρά που πήρα με εκείνο το δώρο.

Είκοσι περίπου χρόνια μετά και ένα χρόνο πριν πεθάνει, ο παππούς και εγώ στο ίδιο δωμάτιο με τότε, ένα ίδιο απόγευμα καλοκαιριού πίναμε καφέ ελληνικό και καπνίζαμε κρυφά και οι δύο. (Εκείνος λόγω υγείας και εγώ κρυφά όπως όλες ). Ξαφνικά γύρισε με κοίταξε έντονα και μου είπε «εσένα σε αδίκησα, σε υποτίμησα, σε μείωσα και τελικά από όλα τα εγγόνια μου είσαι η μόνη που αξίζει. Είσαι η μόνη που ξεχωρίζει.» Πάγωσα, κοκάλωσα και δεν είπα τίποτε. Για μια ακόμη φορά ξεχώρισε τους δικούς του ανθρώπους. Μόνο που αυτή τη φορά, για πρώτη φορά, η εκλεχτή ήμουν εγώ. Η Ντάλια μου, η μικρή μου μαύρη βασιλοπούλα και εγώ είχαμε πλέον δικαιωθεί.