Δεν είναι ότι ξεχνώ, δεν είναι ότι βαριέμαι. Είναι ότι για να γράψω σε αυτό το Blog θα πρέπει να είμαι σε μία συναισθηματικά α' κατάσταση. Και όταν λέω α' κατάσταση εννοώ οτιδήποτε αλλά έντονο. Χαρά, λύπη, θυμό, απόγνωση, θλίψη, ευφορία, μοναξιά, αγάπη, έρωτα, απόρριψη. Δεν ξέρω γιατί. Σε διαφορετική περίπτωση δεν μπορώ να γράψω ούτε μια αράδα. Δεν είμαι συγγραφέας, στην έκθεση στο λύκειο είχα 15 και στις Πανελλήνιες έγραψα 13. Για να γράψω ωραίες υπηρεσιακές επιστολές θα πρέπει ή να πωρωθώ με το θέμα ή να τα έχω πάρει στο κρανίο για να αναπτύξω σωστά τις απόψεις μου. Όταν δεν "το έχω", απλά παίρνω έτοιμες εκφράσεις από παλαιότερες επιστολές για παρόμοια θέματα.
Ε λοιπόν σήμερα είμαι στην συναισθηματική κατάσταση της ευφορίας. Ξύπνησα με χαμόγελο, μπήκα στο γραφείο στέλνοντας καλημέρες προς όλους, και στην συνέχεια έπιασα τον εαυτό μου να τραγουδάει. Έχουν περάσει δύο ώρες και η ευφορία αυτή κρατάει ακόμη! Και το σημαντικότερο είναι ότι δεν οφείλεται σε κάποιο γεγονός. Δεν έγινε τίποτε το ιδιαίτερο χθες. Και για αυτό είναι υπέροχο. Ο ήλιος λάμπει. Η ζωή είναι ωραία. Απολαύστε την. Και για να δανειστώ ένα προεκλογικό σύνθημα "ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΦΟΡΙΑΣ"
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου